Eb & Vloed

Radio Moanneljocht Tryater

Soms zit je in een situatie waarvan je denkt: “Hoe ben ik hierin terecht gekomen.” Dat gevoel had ik heel erg toen ik, vorige week woensdagmiddag, op de zolder van Tryater in Leeuwarden zat. Omringd door microfoons en met Raymond en Sietse van Tryater in gesprek over het gedicht dat ik schreef. Een gedicht dat ik schreef tijdens een workshop die ik volgde samen met onze buurvrouw Jeannette. Jeannette is super creatief en heel getalenteerd, dus ik had moeten weten dat het niet een soort huisvrouwen-schrijfcursus zou zijn… 

 

Eb & Vloed

Maar goed, ik had ‘ja’ gezegd en moest nu ook ‘b’ zeggen. De opdracht van de workshop was om een gedicht te schrijven over de maan. Vooraf hadden we de voorstelling ‘Nacht’ gezien (ontzettend bijzonder overigens). Na wat schrijfoefeningen en met een behoorlijke dosis inspiratie ging ik aan de slag met het gedicht. Alles wat ik doe doe ik vanuit mezelf, anders mislukt het toch. Authentiek noemen ze dat geloof ik. Dus wat ik ook zou schrijven, het zou over mijzelf gaan. Of over iets dat me bezig houdt. 

Heimwee is een terugkerend thema bij mij. Vroeger al, als ik ging logeren, of zelfs daarvoor al, had ik heimwee. Schoolreisje naar Barcelona? Ik hing elke avond huilend aan de telefoon. Londen? Hetzelfde probleem. Gelukkig waren op beide reisjes ook een paar vriendinnen mee. Dat hield de zaak wat in balans. Nog steeds heb ik op vakantie na een paar dagen het gevoel dat ik liever thuis zou zijn. Hoe leuk de vakantie ook is. 

Noordkerkepad 12 in Westkapelle. Hier werd ik geboren.De winkel was er toen niet meer en werd omgebouwd tot hotel.
Foto: Stichting Cultuurbehoud Westkapelle

Verhuizing

En toch verhuisde ik naar het Noorden. Op een prima moment in mijn leven, zo’n 16 jaar geleden. Last van heimwee had ik de eerste jaren nauwelijks. Maar sinds ik kinderen heb en hun familie dus ook heel ver weg woont, merk ik dat ik vaker denk ‘hoe zou het zijn om in Zeeland te wonen?’. Niet continu en ik heb er verder ook geen last van. Maar daardoor leef ik wel mee met mensen die, net als ik, wonen waar ze niet geboren zijn. Nu groeide ik op in een dorp met een duidelijk eigen identiteit, een dorp waar een eigen dialect gesproken wordt. Daardoor ben ik zeker gevormd. Westkapelle zit zo in mijn DNA dat ik dat ook niet even kan óf wil afschudden. Daardoor blijf ik hier, in Friesland, altijd een buitenstaander. Dat vind ik niet erg, maar heel af en toe vraag ik me wel af of ik me dan in, of om Westkapelle meer thuis gevoeld zou hebben. Absence makes the heart grow fonder. Misschien is het wel zo dat ik me juist meer Wasschappelaar voel, omdat ik er niet meer woon. 

Natuurlijk heeft mijn verhuizing naar Friesland me ook heel veel gebracht. Wie had ooit gedacht dat ik op Omrop Fryslân zou komen, met een gedicht? Ik ben ontzettend gelukkig hier, met de kinderen en Johan. En natuurlijk met lieve vriendinnen, buren en familie om me heen. Maar een beetje eb in het leven is goed. Zonder eb kunnen we niet ‘om mossels’. 

Podcast

Dit soort gedachten komen dus als ik op bed lig. Na de to-do-lists die ik in mijn hoofd nog even afwerk en alle gesprekken die ik nog een keer afdraai. Dat ik daarover een gedicht zou maken voor de Podcast van Tryater was snel duidelijk. Uit gesprekken met vriendinnen en kennissen die niet wonen waar ze geboren zijn, komt heimwee soms ook aan de orde. Een kennis van mij is zelfs terug-verhuisd vanwege heimwee. Heimwee is een van de onderwerpen die bijna niet te bevatten zijn als je er zelf niet mee te maken hebt. Johan bijvoorbeeld, die zou het liefst altijd op reis zijn. Maar ik wilde in deze vrijdagnacht dus een stem geven aan al die mensen die, vlak voor ze in slaap vallen, terugdenken aan hun thuis. Soms zijn dat fijne gedachten, bij anderen juist hele nare herinneringen. En vaak een combinatie van beiden.