Dromen & Oogsten

column voor polderhuisblad westkapelle

Het was een bizar jaar. Voor de meesten van ons dan. Thuiswerken, ondertussen de kinderen les geven en de constante dreiging van een ziekte die behoorlijk verwoestend te werk kan gaan. Het begon allemaal wat lacherig. “Het is gewoon een heftig griepje”. Dat dachten wij ook, begin maart. Maar hoe meer mensen ziek werden, des te duidelijker werd dat we hier wel te maken hadden met meer dan ‘een heftig griepje’. De eerste lockdown legde ook hier in Friesland het leven plat. Wij hielden onze bubbel heel klein; de overburen, een tante en twee vriendinnetjes van de kinderen met hun ouders, meer mensen zagen we niet.

Die weken in maart, april en mei werden de voordelen van wonen op het platteland weer eens extra goed duidelijk. Als we even een frisse neus gingen halen in het Raerderbos, dat op tien wandelminuten van ons huis ligt, kwamen we vaak niemand tegen. Terwijl de kinderen met hun vriendinnetjes
speelden, dronk ik bij hen thuis, ergens tussen Raerd en Sneek, een kopje koffie met hun moeder.  “Stel je toch eens voor dat je nu in Amsterdam zou wonen. Met zes kinderen en een man die thuis werkt.”  Hoe vaak hebben we dat niet tegen elkaar gezegd, terwijl we uitkeken op eindeloze Friese akkers? Wij hadden schone lucht, licht, liefde en zeeën van ruimte en tijd. De kinderen gingen bootje varen, hutten bouwen en vooral veel vissen. Als er nog tijd over was werd er wat huiswerk gemaakt.  Zelfs dat was leuk. Tussen het niets doen door werden tekeningen gemaakt voor onze buurvrouwen die in de zorg werken, facetimeden we met familieleden en deden we spelletjes. Allemaal waren we het erover eens dat het wel eens lekker was om even niets te moeten.

Nu is het december. Het regent hier al weken. Althans zo voelt het. Het kost moeite om de kinderen van achter de tv en hun laptop te krijgen. De bezorgers van slager, bakker en Zuivelhoeve staan weer wekelijks aan de deur. En, in tegenstelling tot golf één, sijpelen ook regelmatig berichten ons huishouden binnen over behoorlijk zieke familieleden, buurtgenoten en collega’s. Vrienden hebben hun horecabedrijven en winkels moeten sluiten en staan aan het randje van faillissement. Was Covid19 dit voorjaar nog een soort lange gezellige vakantie, met geurende bloemen en fladderende vogels, dit najaar is Corona even grimmig en troosteloos als het weer. De bomen hebben hun blaadjes laten vallen en zelfs de vogels hebben de
boodschap van de premier ter harte genomen. Ze blijven thuis. Aus den Träumen des Sommers wird im Herbst Marmelade gemacht, luidt een Duits gezegde. Laten we dromen en oogsten! 

Gepubliceerd in Polderhuisblad nummer 90 – 2020